Zeemansgraf

Een zeemansgraf is het toevertrouwen van het lichaam van een overledene aan de zee. Het is een eeuwenoude traditie onder zeelieden: wie aan boord overleed, kreeg een plek in de zee waarop hij zijn leven had gewerkt. Het lichaam werd in zeildoek genaaid, verzwaard en met een korte plechtigheid overboord gezet.

Voor iemand die aan boord van een Nederlands schip op zee overlijdt, staan de regels in het Besluit op de lijkbezorging. De wens van de overledene gaat voor, daarna die van de partner en de naaste familie. Het lichaam mag niet eerder dan 36 uur na het overlijden overboord, moet in een stevig omhulsel zijn gewikkeld en zo verzwaard dat het zinkt en onder water blijft. De kapitein legt alles vast in het logboek.

Overlijdt iemand op het land en wil hij of zij in zee rusten, dan is een zeemansgraf in Nederland heel uitzonderlijk. Veel vaker kiezen mensen dan voor een crematie en het verstrooien van de as op zee, de zogenoemde zeebesteding. Dat kan via een uitvaartondernemer of een gespecialiseerde rederij.

Waar moet je op letten?

• Wil je in zee rusten, leg dat dan vast in je uitvaartwensen of codicil.
• Vraag de uitvaartverzorger wat er mogelijk is; meestal wordt het een asverstrooiing op zee.
• Voor oud-marinemensen en zeevarenden bestaan vaak speciale ceremonies.

Veelgestelde vraag

Kan ik de as van mijn dierbare op zee verstrooien?

Ja. Asverstrooiing op zee is in Nederland mogelijk en wordt regelmatig gedaan, met of zonder familie aan boord. Zie zeebesteding en lees ook ons artikel wat is een zeemansgraf?