Obductie

Een obductie, ook autopsie genoemd, is een onderzoek van het lichaam na het overlijden, uitgevoerd door een patholoog. Het doel is om te achterhalen waaraan iemand is overleden of hoe een ziekte is verlopen. Een obductie gebeurt meestal in een ziekenhuis, op voorstel van de behandelend arts of op verzoek van de familie.

Voor een klinische obductie is altijd toestemming van de nabestaanden nodig. Dat geldt ook voor een klein onderzoek, zoals het afnemen van een stukje weefsel. Na afloop wordt het lichaam zo verzorgd dat er bij de opbaring niets van te zien is. Soms worden organen een tijd bewaard voor verder onderzoek; de familie wordt daarover ingelicht.

Een obductie levert vaak waardevolle informatie op. Volgens ziekenhuizen komen bij 10 tot 20 procent van de obducties bevindingen aan het licht die de behandeling hadden kunnen beïnvloeden. Het kan ook antwoord geven op vragen van nabestaanden, bijvoorbeeld over erfelijke ziekten.

Een obductie is iets anders dan een gerechtelijke sectie. Bij een niet-natuurlijke dood onderzoekt de gemeentelijke lijkschouwer het lichaam en beslist de officier van justitie of er een sectie komt. Daarvoor is geen toestemming van de familie nodig. Zie ook sectie en lijkschouwer.

Waar moet je op letten?

• Je mag nee zeggen tegen een klinische obductie; dat heeft geen gevolgen voor de uitvaart.
• Vraag of het onderzoek gevolgen heeft voor het tijdstip van de uitvaart.
• Vraag wanneer en hoe je de uitslag krijgt, meestal in een gesprek met de arts.

Veelgestelde vraag

Kan ik na een obductie nog afscheid nemen met een open kist?

Meestal wel. De patholoog en de uitvaartverzorger zorgen ervoor dat er bij de opbaring niets van het onderzoek te zien is. Lees meer in ons artikel wat is obductie of autopsie?