Naar de inhoud
Uitvaart Inside - De laatste wens
Nieuws

Uitvaart Inside - De laatste wens

4 minuten lezenDoor Amisha Mannak-SoeratramGepubliceerd

In het kort

  • Een terminaal zieke vrouw bespreekt haar uitvaart met de uitvaartverzorger die haar later zal verzorgen.
  • Haar laatste wens: nog één keer met haar man een visje eten aan het strand.
  • Met hulp van Stichting Ambulance Wens komt die wens uit.
  • Wensambulances vervullen kosteloos laatste wensen van mensen die terminaal ziek zijn en niet zelf kunnen reizen.

Een indrukwekkende blog van Uitvaart Inside - De laatste wensUitvaart-Inside Begin van de middag word ik aangesproken door een collega en zij verteld mij dat zij zojuist een voorbespreking heeft gehad met een terminaal zieke vrouw.

Een indrukwekkende blog uit Uitvaart-Inside over een laatste wens die toch nog uitkwam. Een uitvaartverzorger vertelt.

Lees ook: Na zelfdoding blijven nabestaanden achter met vragen

Een voorbespreking thuis

Begin van de middag spreekt een collega mij aan. Ze vertelt dat ze net een voorbespreking heeft gehad met een terminaal zieke vrouw. Een voorbespreking is een gesprek dat je bij een uitvaartonderneming kunt aanvragen. Er komt dan een uitvaartverzorger bij je thuis en je kunt je wensen voor je eigen uitvaart doorgeven.

De één wil dat gesprek om zelf tot het einde de regie te houden. De ander doet het om de nabestaanden te ontlasten, zodat zij nooit blijven twijfelen of ze de juiste keuzes hebben gemaakt, qua muziek of kist, en of hij of zij het allemaal mooi zou hebben gevonden.

Maar deze vrouw wilde ook graag kennismaken met de persoon die haar na haar overlijden zou verzorgen. En of die persoon bij haar en haar man thuis alles kwam vertellen. Ik moest blijkbaar die persoon worden.

Het gesprek

Ik ga mee. We staan voor de deur, de man doet open en heet ons welkom. Zo voel ik me ook direct. We lopen door naar de woonkamer. Daar zit mevrouw. Het enige waaraan je kunt zien dat het niet goed met haar gaat, is de zuurstofslang die door het hele huis loopt en eindigt bij haar neus. Maar ze is echt doodziek en heeft te horen gekregen dat ze nog hooguit een maand heeft.

Het gesprek begint wat stroef, maar het duurt niet lang voordat het ijs breekt. Het wordt een fijn gesprek met humor. Ze wil thuis op bed worden opgebaard. Ze vindt me leuk en steekt de draak met me: ze kan niet wachten tot ze doodgaat, zodat ik eindelijk aan haar mag zitten. En ze hoopt maar dat ze tóch nog een beetje kan meevoelen als ik haar was en aankleed.

Alle wensen worden besproken. Alles wat ik ga doen tijdens de verzorging en opbaring, vertel ik. Maar daar blijft het niet bij. Omdat er een echte klik is, durf ik haar een vraag te stellen: is er iets wat ze graag nog eens zou willen doen, als ze terugkijkt op haar leven?

Ze grapt, geëmotioneerd, dat zij en haar man altijd graag een visje aten aan het strand. Maar daar hoeft ze nu niet meer aan te denken, want dat visje komt er waarschijnlijk met de driedubbele rotgang weer uit. Bovendien zit ze aan huis gekluisterd door die slangen aan het plafond.

Nog één keer naar het strand

Ik onderbreek haar direct en stel voor om met hulp van Stichting Ambulance Wens naar het strand te gaan, om nog één keer samen met haar man dat heerlijke visje te eten. Eerst kan ze niet bevatten dat iemand die ze nog maar een uurtje kent, dit voor haar doet. Maar dan zegt ze dat ze nu al uitkijkt naar wat misschien het laatste uitje met haar man wordt. “...en óók als ik daardoor het hele strand onderkots, dan zij het zo. Ik heb tóch niets meer te verliezen...”

Drie dagen later worden zij en haar man opgehaald door Stichting Ambulance Wens. Ik spreek haar niet meer. Het is inderdaad haar laatste uitje geweest. Acht dagen na onze ontmoeting rijd ik ’s avonds laat de straat in om de beloofde thuisopbaring te verzorgen. Ik hoor dat het geweldig is geweest. Van het visje zijn maar drie hapjes gegeten, maar ze is nog met een speciale strandrolstoel naar de zee gereden en heeft lekker kunnen pootjebaden. Haar man vertelt dat ze op het strand nog een mooi gesprek hebben gehad. Hij moet namens zijn vrouw iets heel belangrijks tegen mij zeggen.

Hij kijkt me aan, legt een hand op mijn schouder en zegt niets meer dan het voelbaar gemeende woord:

“...Bedankt...”

Meer hoeft het niet te zijn. Dit is genoeg.

Veelgestelde vragen

Wat is een wensambulance?

Een wensambulance brengt mensen die ernstig ziek zijn en niet zelf kunnen reizen naar een plek die ze nog één keer willen zien, zoals het strand, een concert of hun oude huis. Dat gebeurt met vrijwilligers en zorgprofessionals, en is voor de patiënt kosteloos. In onze bedrijvengids vind je bijvoorbeeld Stichting Ambulance Wens en Wensenambulance Noord-Holland.

Hoe vraag je een laatste wens aan?

Bij Stichting Ambulance Wens vul je een wensenformulier in op hun website, ambulancewens.nl. Lees ook meer over Stichting Ambulance Wens.

Hoe leg je je eigen laatste wensen voor de uitvaart vast?

Je kunt een voorbespreking aanvragen bij een uitvaartonderneming, of je wensen opschrijven in een wensenboek. Lees op welke manieren je je uitvaartwensen kunt vastleggen.

Kan iemand thuis worden opgebaard?

Ja, dat kan, op bed of in een kist. Lees meer over de voordelen van thuisopbaring.

Meer nieuws

Al het nieuws →

Goed om te weten

Heb je een tip of aanvulling? Mail de redactie · Hoe wij bijwerken en corrigeren

Een volgende stap

De nieuwsbrief

Artikelen, hulpmiddelen en verhalen over uitvaart, afscheid en rouw. Rustig van toon, hooguit een paar keer per maand.

Schrijf je in →