Ilonka Veenbrink •
Het belang van familiecontact na een verhuizing. Ik zie mijn moeder na mijn verhuizing minder vaak als ik graag zou willen. Gelukkig hebben we een gezellige familie-app, waarbij we mama nog wel eens op de hak nemen, die op haar beurt haar kinderen roast, met oude foto’s, die niet persé een sex-appeal verhogende bijdrage leveren, aldus onze echtgenoten. Dit doen we al bijna 10 jaar.
10 jaar geleden overleed namelijk mijn vader. Plots dood naast mijn moeder in bed. Een heftige gebeurtenis, die nog altijd in ons geheugen, en zeker die van moeder, staat gegrift.
Af en toe kwamen de gedachten dat mama, ondanks ze sterk is en haar eigen leven lijdt, ook niet onsterfelijk is.
We zorgen als gezin goed voor elkaar, maar zien of appen elkaar niet dagelijks. Wat als mama ook plotseling zou overlijden? Wanneer en hoe zouden we dit weten? Steeds vaker voelde ik onrust en dacht ik erover na. Verder dan het voorstel om haar dagelijks te appen of ze nog leefde kwam ik niet. Moeders vond dat een ook ietwat ongezellige start van de dag, dus werd de struisvogelpolitiek weer toegepast.
Op een doordeweekse dinsdag wordt mijn man gebeld met een melding van overlijden. Op de locatie aangekomen zijn ook de politie en brandweer aanwezig. Nog onwetend wat hij aantreft betreedt hij de woning. Onder het raam ligt een overledene onder een wit laken. Op het moment dat hij dichterbij komt, ziet hij het 'witte laken' krioelen en beseft dat dit geen laken is, maar het gevolg van iemand die is overleden en pas na dagen werd gemist en uiteindelijk is gevonden.
Zijn professionaliteit helpt hem de dag doorkomen, maar het grijpt hem erg aan.
Wanneer hij tegen het avondeten thuis komt en zijn hart lucht, krijg ook ik een knoop in mijn maag. Niemand verdient het om zo gevonden te worden. Inmiddels weet ik dat het niet altijd sociaal geïsoleerde mensen zijn, maar dat een combinatie van factoren ervoor kunnen zorgen dat een situatie als deze al binnen enkele dagen kan ontstaan.
Na ons gesprek geef ik mijn man een dikke knuffel waarna hij plaats neemt aan de eettafel. Als ik zijn bord met daarop witte rijst serveer en hij een blik werpt op zijn bord, trekt hij wit weg. Plots bedenk ik mij, dat mijn witte rijst, onbedoeld, geen handige combinatie is met de heftige ervaring van vandaag op zijn netvlies.
Hij verlaat de eettafel, zijn bord onaangeroerd. Het kost echt even tijd om het vreselijke beeld te verdringen.
Mijn moeder heeft sinds een jaar weer opnieuw geluk in de liefde mogen vinden. Een enorm lieve en zorgzame man, ze verliezen elkaar geen moment uit het oog. Mijn onrust over haar zakt weer wat weg.
Ik hoop dat het delen van dit heftige verhaal niet voor niets is en dat het een stukje besef teweeg brengt dat het niet alleen echt eenzame mensen kan overkomen en dat het omkijken naar elkaar als familie, buur of collega enorm waardevol en belangrijk is.
Volgende keer neem ik jullie mee in onze Kerstmis en Oud en Nieuw periode.